03 september 2010

Internetcursus tegen zelfmoorddrang

Ongeveer een half miljoen Nederlanders denkt regelmatig aan zelfdoding. Via een internetcursus tegen zelfmoorddrang hoopt de VU in Amsterdam hen op andere gedachten te brengen.

Foto: Bregje van Spijker

‘Leven onder controle’ heet de internetcursus, die is ontwikkeld door promovendus klinische psychologie Bregje van Spijker van de VU. De cursus bestaat uit zes lessen, met theorie, een weekopdracht en een aantal oefeningen. Het is de bedoeling dat mensen één les per week doen.

Een internetcursus tegen zelfdoding. Dat klinkt bijna belachelijk.
Bregje van Spijker: ‘Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat mensen die regelmatig denken aan zelfdoding, baat kunnen hebben bij gesprekstherapie. Maar lang niet iedereen praat over zijn gedachten aan zelfdoding. Bijvoorbeeld omdat ze familie of vrienden niet in verlegenheid willen brengen. De meeste mensen stappen ook niet naar een hulpverlener, omdat ze bang zijn voor een stigma. Internet kan dan uitkomst bieden.’

Kun je in zes weken van je suïcidegedachten af komen?
‘Nee, die illusie hebben we niet. De cursus kan wel helpen om terugkerende gedachten aan zelfdoding op te sporen en onder controle te krijgen. Zodat die gedachten je niet meer overvallen en je minder vaak en minder heftig aan zelfdoding hoeft te denken. Of dat daadwerkelijk zo is, gaan we komende tijd onderzoeken. We verdelen de deelnemers in twee groepen. De eerste groep begint direct met de cursus. De controlegroep start zes weken later. Wanneer blijkt dat de cursus werkt, wordt hij ondergebracht bij 113 online, een landelijk netwerk van hulpverlening voor mensen met suïcidale gedachtes.’

Kan de cursus professionele hulp vervangen?
‘Nee, we hopen juist dat de cursus de drempel verlaagt om hulp te zoeken. Daarom besteden we ook aandacht aan hulpverlenende instanties. In de tweede les maken de deelnemers een crisisplan, waarin ze opschrijven aan wie ze hulp kunnen vragen als hun gedachten te heftig worden.’

In de eerste les moet je turven hoe vaak je aan zelfdoding denkt. Verergert dat het probleem niet juist?
‘Veel mensen proberen hun gedachten aan zelfdoding te onderdrukken, maar dat werkt vaak niet. Denken aan zelfdoding mág in deze cursus. Door gedachten en denkgewoonten daarover serieus te nemen, leer je ook hoe je ze kunt beïnvloeden. Je leert ze anders formuleren, waardoor ze minder invloed hebben op je stemming.’

De vraag waarom iemand aan zelfdoding denkt komt nauwelijks aan de orde.
‘Dat klopt. Achterliggende problemen kun je beter met een hulpverlener bespreken. Daarvoor is een internetcursus niet het geschikte middel.’

Kan iedereen met gedachten aan zelfdoding de cursus volgen?
‘De cursus is bedoeld voor mensen die regelmatig aan zelfdoding denken, maar er niet helemaal door geobsedeerd worden. Wie een te sterke doodswens heeft of met een ernstige depressie kampt, kan beter professionele hulp zoeken. Om deze mensen uit te sluiten, moet iedereen van te voren een test invullen.’ (DE)

Wie de cursus wil volgen en mee wil doen aan het onderzoek kan zich hier aanmelden

Klik hier voor de site 113 online


©Psy, 20-01-10

eerst zien dan geloven.
Tot het tegendeel bewezen is heb ik alleen maar grote vraagtekens bij deze theraphie.
Syl
wo 20/01
Zelfdoders denken niet aan het stigma.
Stigma is meer voor mensen met zelfmedelijden.
Zelfdoders hebben last van schuldgevoelens.
Zo zit dat
W. Mover
wo 20/01
Het zou interessant zijn om ook de behaalde resultaten te meten.
Wellicht komt er een toename van het aantal suicides, juist door het contact met de hulpverleningswereld. Ik las zojuist in een studieboek dat te strikte principes en gedragsregels de autonomie beperken en daarmee de verantwoordelijkheid van de individu. Het zou dus kunnen zijn dat de suicidehulpverlening de verantwoordelijkheid verschuift van client naar de hulpverlener, omdat GGZ-hulpverleners autonomie van hun clienten afnemen door (ongewenste) inbreuk in het privéleven van clienten. Er is geen weg meer terug in de GGZ: De beschadiging is irreversibel.
Juriste
do 21/01
Ik kreeg pas ècht zin in leven toen ik besefte dat het niet aan mij lag. Ik voelde me schuldig omdat anderen de verantwoordelijkheid voor mijn bestaan niet aankonden en omdat ik toch al slachtoffer was kon dat schuldgevoel er ook nog wel bij. Uiteindelijk waren mijn opvoeders ook slachtoffers. Dat begrip heeft me dan weer gered van de haat.
Slachtofferschap niet voortzetten en ook niet omzetten in nieuw daderschap. Gewoon proberen.
Klaske Hiemstra.
vr 22/01
Ik was helemaal klaar met het leven en wilde er het liefst uit stappen. Heb dan ook een (mislukte) poging gedaan. Achteraf denk ik dat het aandacht trekkerij was. Ik heb nu slokdarmkanker en ben er achter gekomen dat ik helemaal niet dood wil. Vreemde gewaarwording.... 2 jaar geleden wilde ik dood, en nu vecht ik voor mijn leven.
Ik sta positief tegenover deze hulpverlening. Het is heel moeilijk om uit te vogelen of je nu echt dood wil of dat je wilt vluchten voor een bepaald probleem. Mensen die echt dood willen doen het uiteindelijk toch wel. Ik weet niet of deze mensen geholpen kunnen worden. Mensen die niet doorhebben dat ze willen vluchten voor een oplosbaar probleem... daar zou deze hulpverlening heel goed voor zijn.
Dit is mijn visie.
Andre
di 09/02
Het is juist dat je voor jezelf ook geen uitwegen meer ziet en al zo gevochten hebt, maar dit niet meer langer te dragen is.
Ook nog als de hulpverlening het af laat weten; dan nog verkeerde diagnoses en daardoor verkeerde behandeling wat je machteloos maakt en jij jezelf maar staande moet zien te houden.
ikkanernietmeermeeleven
di 16/02