Klik hier voor eerdere columns

Carice de Wildt

Een trieste casus

Ineens zat ik aan de andere kant van de tafel. Ik kreeg koffie aangeboden van een sociaal- psychiatrisch verpleegkundige die mijn vader begeleidt. Jarenlang maakte ik notulen van multidisciplinaire overleggen in de Jeugdzorg. Op dit moment was ik ‘Oudste Dochter’ in een verslag.
Ik besloot me erbij neer te leggen.

‘Meneer De Wildt is een intelligente man. Hij ontwerpt mandala’s’.
Medepatiënten van de dagopvang kleuren de creaties in van mijn vader. Ik glimlach, terwijl Jongste Dochter en Vrouw Van serieus luisteren naar wat er door de andere kant van de tafel wordt verteld. Ik had me voorgenomen het te vragen. Waarom multidisciplinaire overleggen zonder patiënten worden gevoerd. Ik denk dat ik door het dak zou springen als mijn omgeving besloot óver mij te gaan praten in plaats van mét mij. Iets in me laat me de grote vraag niet stellen. Ik luister en participeer als dit nodig is. De hamvraag blijft onaangeraakt.
Ik besloot dat me dit dwars zou gaan zitten.

Per toeval ontdekten we dat er een nieuwe diagnose aan de bipolariteit van mijn vader is toegevoegd. Of het een update van de huidige diagnose is, of een soort van bonusdiagnose die je na je zestigste bij een recept van de psychiater krijgt, weet bijna niemand. Naast een bipolaire stoornis is meneer De Wildt dus schizo-affectief. Wat betekent dit voor mij? Holt mijn cognitieve ontwikkeling ook achteruit over dertig jaar?
Er is geen psychiater in de zaal. Mijn vraag blijft onbeantwoord.
Ik besloot een bevriende GZ-psycholoog te bellen.

‘Het gebeurt vaker dat psychiaters diagnoses in een dossier schrijven, zonder hier met de getroffenen – laat staan met de omgeving van de patiënt – over te praten. Vaak worden betrokkenen niet eens op de hoogte gesteld’. Aan de ene kant luchten de woorden van mijn bevriende GZ-psycholoog me op. Mijn ouders zijn niet de enigen. Aan de andere kant ben ik nogal geïrriteerd over de nonchalance waarmee er met de stempels wordt omgegaan. Misschien staat er bij mij in het dossier ook een bonusdiagnose. Heb ik, naast een bipolaire stoornis, boulimia.
 
‘Mevrouw De Wildt heeft een algemene overgevoeligheid voor prikkels uit haar omgeving. Alleen al de geur en het zien van chocola, maakt dat zij die moeilijk kan weerstaan’.
‘Een trieste casus’, besluit de spv het overleg terwijl hij zijn papieren ordent.
Hij zei het echt.
Cásus.

www.caricedewildt.nl