03 september 2010

Jonge patiënt krijgt amper steun bij zoeken naar werk

Jongeren met een psychiatrische stoornis worden nog veel te weinig gestimuleerd om aan het werk te gaan en een opleiding te volgen. Her en der verspreid over het land bestaan enkele goede initiatieven, maar ze zijn op twee handen te tellen.

Het rapport Werk in behandeling, een inventariserend onderzoek naar de aandacht voor arbeidsparticipatie van jongeren met een psychiatrische stoornis, werd 10 december gepresenteerd in Den Haag. Onderzoeker Annemarie Kolenberg beschrijft daarin een aantal knelpunten waardoor het jongeren veel te vaak niet lukt aan werk te komen of een opleiding te gaan volgen. Ze voerde het onderzoek uit in opdracht van Kenniscentrum CrossOver en het Landelijk Platform Ggz.

Te weinig aandacht
Kolenberg constateert in het rapport dat veel behandelaren in de zorg zich vooral richten op de aandoening en de symptomen. Maar de aandacht voor (hervatting van) werk en opleiding blijft achterwege, terwijl die wel een belangrijk deel van de behandeling kunnen uitmaken.

Versplintering
Twee conclusies springen er uit in het rapport. Er zijn veel mensen en disciplines bezig met arbeidsrehabilitatie. Die zouden veel meer samen moeten werken om tot goede resultaten te komen. Zo is er nog weinig samenwerking tussen UWV en de geestelijke gezondheidszorg, hoewel er nu op landelijk niveau wel wordt gewerkt aan verbetering van die samenwerking.
In de tweede plaats is de financiering versplinterd: zorgverzekering, Awbz, WMO, UWV, etc. ´Er zouden arrangementen moeten komen die aansluiten op good practices. Nu zijn er wel enkele voorbeelden van goede projecten, maar die hebben het soms moeilijk hun activiteiten gefinancierd te krijgen´, zegt onderzoeker Kolenberg.

Tegengewerkt
Tijdens de presentatie van het rapport was een aantal ervaringsdeskundigen, zorgwerkers, onderzoekers en beleidsmakers bijeen om over het onderwerp te discussiëren. Alle aanwezige ervaringsdeskundigen meldden eerder te zijn tegengewerkt dan te zijn ondersteund door hun behandelaren in hun zoektocht naar werk. Ook het UWV blijkt door onkunde vaak weinig stimulerend.

Te ziek…
'Toen ik destijds ziek was, werd ik gestabiliseerd met medicatie en ik kwam de kliniek uit met een grote pot pillen. Verder moest ik het zelf maar uitzoeken', zegt Willemijn de Blij, tegenwoordig werkzaam bij het VIP-team van het Amsterdamse AMC. 'Op een bepaald moment wilde ik een jobcoach, maar de enige reactie van mijn behandelaar was: "Zou je dat wel doen, daar ben je toch veel te ziek voor." Dat hielp niet erg. Later heb ik wel veel gehad aan de zogeheten Individuele Reïntegratie Overeenkomst van het UWV. Dat was super.'

Geen geld, geen project
Maar de goede voorbeelden blijven schaars. Onderzoeker Kolenberg heeft maar weinig projecten kunnen achterhalen die patiënten echt tot werk of opleiding stimuleren. 'Ze zijn op twee handen te tellen', zegt ze.
Wim Brunenberg van het ministerie van VWS, beaamt deze observatie: 'Tot een aantal jaar geleden zag je veel meer projecten gericht op rehabilitatie. Dat gebeurde dankzij de zorgvernieuwingsgelden die toen beschikbaar waren. Maar toen de gelden stopten, verdwenen ook de projecten weer.'

Goede praktijken
Een voorbeeld van een goede praktijk is het VIP-project van het AMC in Amsterdam (Vroegtijdige Interventie bij Psychosen) dat in combinatie met Individuele Plaatsing en Steun veel aandacht heeft voor arbeidsrehabilitatie. Het rapport noemt daarnaast onder meer de projecten ABC Altrecht, een ambulante behandeling voor jongeren met psychosen die zich ook sterk richt op arbeid en het ACT-team van GGz Eindhoven.

Vergoeden
Probleem waarmee ieder project te maken krijgt, is de financiering. Zo lopen ACT-teams aan tegen onwillige zorgverzekeraars die arbeidsrehabilitatie niet als behandeling zien. Wim Brunenberg: ´ACT, inclusief de arbeidstoeleiding, is curatieve zorg die in een dbc te vervatten is en die daarmee vergoed moet worden door zorgverzekeraars.´ (SvD)

Lees hier het rapport Werk in behandeling

Zie ook www.kenniscentrumcrossover.nl en www.platformggz.nl

©Psy, 11-12-09

Stuur door Mail Reageren Reageren Print print
Wat zijn de kansen in de harde zakelijke maatschappij voor een jongere met een psychiatrische stoornis?
Opnieuw "verongelukken" is geen fijn perspectief".
Is een goed DAC niet veel gezelliger en aantrekkelijker?
W.Mover
vr 11/12
Ik ben korsakov patient en ben opgenomen op julianaoord te Laren, Ik ben intensive care verpleegkundige met 26 jaar werk ervaring in verschillnede ziekenhuizen.Mijn begeleiders hebben het NOOIT gehad over werk hervatting of reintegratie....Ik vind dit een enstige zaak!
jos
vr 11/12
Het verhaal klopt wel locale overheden staan niet te springen om hulp te bieden wij hebben zelf een kringloopwinkel opgezet en werken zonder een cent subsidie en ik moet zeggen het loopt aardig
maar zouden best een zetje kunnen hebben.
V.G. Jack Heymans Secretaris van het Kringloop center in Voorschoten
Anoniem
vr 11/12
een baantje in de sociale werkplaats wordt ook moeilijker
was vroeger wel anders . nu willen ze meer van de medewerker.
waar is die tijd gebleven .
mark de waal
vr 11/12
Nou je hoeft echt niet op een DAC of sociale werkplaats te eindigen! Daar werd ik ook naartoe geschoven en ik werd nergens ondersteund. Alleen ontmoedigd. Daar kan ik echt boos van worden. Hoeveel talent wordt hier verspilt? Geen IRO voor mij en alles zelf uitgezocht. Ondertussen doe ik op eigen kracht na 14 jaar hulpverlening een voltijd HBO-studie en ik ben de beste van de klas. Ik schrijf dit niet om op te scheppen, maar om te laten zien: Het kan!! En als je het wilt: zet door!! En als je mentor/SLB-er/school je niet wil hebben: ga naar een andere school!
HBO-student
za 12/12
@ Ik heb mijn HBO-studie afgerond.
Ik heb het nu wel naar m'n zin op de sociale werkplaats.
Herman R.
zo 13/12
jaja hbo zeker op kantoor als medewerker dat is niet tussen de gehandicapten .
heer klaasen
zo 13/12
anders is het niet geheel fair tegenover de minder begaafden
die worden zo achter gestelt is logisch.
wim
zo 13/12
Natuurlijk is het mooi dat er projecten zijn waar mogelijkheden gecreëerd worden. Maar het is ook niet slecht dat ook deze mensen daar zelf wat voor moeten doen. Heb zelf ook voor mijn studie moeten blokken en er voor moeten werken. Waarom kan dat niet ook een beetje terug verwacht worden. Waar een wil is, een weg. Een gespreidt bedje is ook geen realistisch beeld.
Elsa
zo 13/12
Het gaat er mij vooral om dat iedereen kan doen wat hij wil en waar hij goed in is. Dat die kansen er zijn en ook bekend zijn. t is niet erg als je er iets voor moet doen. Niet iedereen kan dat ook: er meer voor moeten doen. Je loopt al achter, je hebt geen gespreid bedje. Ik werk ondertussen trouwens in de psychiatrie voor mijn studie. En dan nog: het maakt niet uit wát je doet, als je maar doet wat je wilt doen (als je dit kunt natuurlijk). Wáár maakt wat mij betreft niet uit.
HBO-student
zo 13/12
als men ernstig gestoord en zwakbegaafd dan gaat werken en leren
niet goed het word een dubbele last
dat snapt toch iedereen. deze groep mensen blijfen aan de zijlijn
staan.
ger
zo 13/12
Ik heb alle prognoses van hulpverleners (met name van mensen die zich behaandelaren mogen noemen) naast me neergelegd, ben 32 uur gaan werken nadat ikzelf mijn traject had uitgezet. Ik ben gelukkiger dan ooit, ondanks de GGZ 'behandeling'
Maurice, ervaringsdeskundige begeleider act Mondriaan
ma 14/12
ja een AC dat is lekker koffie drinken en een beetje praten en het
dag blad lezen erg gezellig in een roos van lichte verwardheid welis waar maar dat mag de pret niet drukken.
harold
di 15/12
De meeste behandelaren gaan uit van wat mensen niet kunnen hier door leggen veel jonge mensen de lat veel te laag!
Maurits.
di 29/12