Is hier ooit iets uit voortgekomen? Of heeft Oliver Sacks gewonnen met: De man die zijn vrouw voor een hoed aan zag?
Vind ik ook. Als het mij raakt, hoe moet het dan de direct betrokkenen wel niet raken. Wel een leuk idee, verhalenwedstrijd bij de psy...kzoek verder naar aan andere vh wed.
http://www.e-psychiater.nl/html/psychiatrie/antisociale-ps.html
Iemand die moeite heeft zich te houden aan de sociale normen, die anderen oplicht voor zijn eigen plezier, die gauw agressief of dreigend is, iemand die zichzelf en anderen blootstelt aan gevaar of zijn verplichtingen na te komen. En wanneer je er achter komt dat deze persoon je belazerd heeft dan toont hij of zij geen spijt, probeert de verantwoordelijkheid te ontlopen.
mensen, wat denken we met z'n allen?
dat het gekozen stuk, een beschrjving wordt van een client zoals ergens hierboven genoemde voorbeeld 'huisdier van de week.'
Denken jullie niet dat de hulpverleners die een stuk insturen, op een respectvolle manier hun eigen gevoelens en ervaringen zullen beschrijven in plaats van een negatieve oneerbiedige profielschet te geven.
Hoezo gaan we allemaal van het negatieve uit. En denken we dat mensen dit niet meet respect naar de client zullen uitwerken?
onzin, als mijn hulpverlener ook maar één letter op papier zou zetten over mij, kan deze "hulpverlener" het m.i. verder wel écht vergeten
Waarom die negatieve reacties? Het werken in de psychiatrie wordt toch juist boeiend door de clienten die je nooit meer zult vergeten? Privacyschending is heel wat anders, het gaat om het beschrijven van jouw beleving, niet om alle details...
Hallo,
Wij zien wat weerstand tegen dit initiatief en komen varianten tegen als "de onvergefelijke" en "onvergetelijke hulpverlener".
Op www.psychiatrieforum.nl is iedereen welkom over die twee thema's een verhaal te schrijven !
En toch blijft het intellectuele zelfbevrediging, over de ruggen van mensen die zich 'beschermd' wanen door het bestaan van het beroepsgeheim.
Dit is een onderwerp dat veel losmaakt. Ik ben benieuwd of wat de journalisten ervan vinden! Hoop dat er een stuk geschreven wordt over wat zich op dit forum plaatsvindt.
Zo zie je maar dat er ontzettend veel verschillende werelden (lees mensen) bestaan. En iedere wereld dient serieus te worden genomen.
Wat een reactie's. En hoe negatief. Jammer want bij mijn associaties op de onvergetelijke patient gaan mijn gedachten toch naar de mens en niet het gedrag van degene.
Er zijn veel bijzondere en unieke mensen die je raken.
En ik hoop dat dit ook voor de hulpverleners geldt. Als er nog eens een verhaal geschreven moet worden over de onvergetelijke hulpverlener.
Mensen doe niet zo moeilijk. Hoezo moeilijke mensen?
Dag Fleur, wat erg van je neef.Ik ken het ook van dichtbij.Eerst mijn oom en daarna een vriend van mij.Beiden zeer kleurrijke figuren. Ik zou het niet kunnen uitstaan als hun hulpverleners, hen als hun onvergetelijke patiënt zouden neerzetten.De vriend werd als zeer leuke patiënt ervaren.Maar toen hij zijn leven beeïndigde, geen van de professionals 'het had zien aankomen'.
Terwijl wij, vrienden een week ervoor nog,hem van een auto afgesleurd hebben.Ook met zijn mededeling dat hij het water in zou gaan lopen is niets gedaan. Hij heeft zichzelf dus verdronken.Betere titel voor deze wedstrijd had kunnen zijn: De patiënt die we nooit hadden mogen vergeten...ook wel:de vergeten patiënt.
Hallo juriste!
Dit vond ik de beste reactie. Denk aan de man die in Haarlem dood werd gevonden in zijn isoleercel. Psychiater Leny van Dalen van de GGZ in geest, voorheen de geestgronden, had hem onder haar hoede. De aanklacht van de familie is ongedaan gemaakt! Hoe?
Er is in elk geval wel n rechtszaak in t vooruitzicht.
Hoop dat t doorgaat: er is veel gebeunhaas in de psychiatrie, zie het boek van Bob de Ruiter: Mn vrouw kwijt.
Een onvergetelijk mens in mijn leven is mijn neef die 14 mei zelfmoord pleegde. Hij was nog geen 35 jaar en onder behandeling van n zgn. deskundige!!!
Wie kan niet discreet en toch geloofwaardig over anderen schrijven? Of moet zo nodig de eigen identiteit bekend worden?
Is een element van fictie uit den boze?
Als hulpverlener schrik ik van al deze negatieve reacties.Bij het woord 'de onvergetelijke client' denk ik aan een veelheid van mensen ( niet patienten, clienten maar ménsen) waar ik de afgelopen jaren beroepsmatig contact mee heb gehad. Mensen die me ontroerden, raakten, irriteerden, me dingen léérden en waarmee ik voor mij gevoel sámen op pad ging in een herstelproces.Werkrelaties waarvan ik denk en dacht dat ze góed zijn geweest. Wat zou het schelen als we allemaal client, patient, hulpverlener, therapeut eens zouden beginnen met het uitgaan van de góede intentie van de ander, van over een weer een houding van respect voor elkaar! Voor mijn eigen onvergetelijke clienten: Of ik nu wel of niet een verhaal ga schrijven: Ik denk met warmte aan jullie terug!
Als ik dit, de reacties, zo lees als patiënt dan komt bij mij het volgende boven: frustratiereductie onder GGZ medewerkers is erg nodig. Ik hoop dat deze frustraties de goede behandeling van patiënten niet in de weg staan.
Dit geeft wel weer hoe over een patient in de psychiatrie gedacht wordt door het personeel: Om zich mee te amuseren. De onvergetelijke patient slaat m.i. op de patienten die dood gevonden werden in de isoleercel, nadat ze eerst beroofd werden van hun persoonlijke bezittingen en hun lichamelijke integriteit door het verplegend personeel.
Een leuk idee, was mijn eerste reactie, en ik dacht direct terug aan Nico, met wie ik ooit over de gang danste. In mijn hoofd was een stukje proza zich al aan het vormen, op zoek naar de mooiste woorden om hem te omschrijven.
Tot ik de reactie las. Bah, wat zijn we er in de ggz toch weer goed in om op elke slak zout te leggen. Is dat typisch iets voor onze beroeps- en clientengroep?
Doe toch niet zo moeilijk, het is gewoon een leuk idee, niet meer en niet minder.
En zoals er in de praktijk vaak een enorme kloof bestaat tussen hulpverlener en cliënt, zo zie je het ook hier weer.
Ook hier blijkt het onmogelijk eens één keertje naar de cliënt te luisteren en rekening te houden met de gevoelens die dit oproepen.
Overigens hulpverleners die zelf patiënt van hun eigen zorginstelling zijn geworden, die zou ik wél graag eens horen.
Dat moet schrikken zijn geweest. En dat zou uiteindelijk tot begrip en verbetering kunnen leiden.
Belachelijk, de negatieve teneur in de meerderheid van de reacties hier. Een verhaal over een onvergetelijke patiënt kan heel inspirerend zijn. Dat maakt ons werk toch juist geweldig, die mensen met hun verhalen en bijzonderheden? Daar doe ik het juist voor.
Eerst dacht ik: "leuk, er zijn zo veel onvergetelijke bewoners de revu gepasseerd" en toen ik de reacties las dacht ik: "laat maar, wat een geleuter allemaal, is zelfs geen 75 euro waard".
Tsjonge, tsjonge, wat een geneuzel! Ga eens aan 't werk.
Het hele wereldje staat weer op zijn kop. Gedoe over patiënt vs.
cliënt, privacy, zin - onzin van een wedstrijd. Waar maakt men zich toch druk over, er zijn andere zaken waar tegen geknokt moet worden zoals: 3,5% korting van Klinkende munt; woonbegeleiders i.p.v. verpleegkundigen want lekker goedkoper; uitkleden AWBZ enz. In de koffiekamers veel geklets en grote woorden maar daden, ho maar want moe, privé, carrière. Het is lachwekkend en zielig dat het wereldje te hoop loopt tegen niets en de grote thema's links laat liggen.
Oh oh wat een lange tenen allemaal. Misschien vergeten de reageerders dat elke client-patient-mens die eens in de hulpverlening komt een mens is en een menselijk verhaal met zich meedraagt. Het zijn meeslepende, trieste, soms hartverwarmende en vaak ook respect-afdwingende verhalen. Juist een eer om deze verhalen nu een anders in het licht te brengen dan alleen via de decursus in het EPD, en natuurlijk geanonimiseerd en met fictieve elementen. De kern van het verhaal zit toch niet in de details (leeftijd, woonplaats etc.?). Ik ben helemaal voor deze schrijfwedstrijd, die in mijn ogen enkel vraagt om aandacht voor de condition humaine waar men in de GGZ mee werkt.
Waarom nou allemaal zo negatief. We werken met z'n allen in de psychiatrie en dat is in mijn ogen nog steeds een fantastisch vak, waarbij we allemaal onze ervaringen en onvergetelijke situaties hebben meegemaakt. Geweldig toch dat we dat nu kunnen gaan doen. Ik ben nog diep aan het nadenken welke situatie ik ga beschrijven
'De onvergetelijke patiënt',
is dat nu zo'n nieuw geformuleerde diagnose uit de meest recente DSM V?
Briljant gevonden.
Het onderwerp schrijft zichzelf: we maken onszelf allemaal onvergetelijk. En wie is de patiënt? Hebben we het over een bepaalde ziekte? Met alle reacties is een mooie bundel samen te stellen! Ik hoop van harte dat dit hele thema uiteindelijk een flinke zwier in de richting van HOOP en HERSTEL zal krijgen!
Ik heb al jaren een verhaal over de "onvergetelijke"patient klaarliggen. het is geanonimiseerd en niet beschamend voor de cliënt in kwestie maar meer voor mij en de behandelend psychiater. toch twijfel ik voorlopig of ik het wel zal insturen gezien de negatieve reacties op deze wedstrijd.
Mmmmhhh...eerst maar even vlug aan die wedstrijd meedoen en dan snel een artikeltje schrijven over hoe de patiënt tegen zichzelf in bescherming te nemen.
Of was het nou tegen zijn hulpverlener?
Lieve dokter Rita, eerlijk gezegd zal het me allemaal een worst wezen. Die medicijnen die u voorschrijft heeft namelijk deze bijwerking. En ja ik moest ze innemen van je. Ben ik nu dan wel braaf? Ik zal het echt nooit meer doen en voortaan zal ik me weer heel voorbeeldig gedragen goed? Van mij zul je geen last meer hebben. Een goede nacht en veel plezier op je werk morgen. O en doe zuster Clivia de groeten van me. Welterusten!
Nee je bent geen nummer mijn beste, je bent in de war met de nummertjes die je moet trekken in mijn wachtkamer.
Nr. 38 geloof ik, laatst.
Verder spek je wel mijn bankrekening, dus dat kan je misschien wat verwarren.
Overigens vind ik die verwarring enorm leuk aan je ...als Patiënt dan he?
Zou hier toch een kansje mee moeten maken.
Maar lieve dr Rita, wat wilt u dan in godsnaam nog meer van me weten, weet je niet genoeg van me of ben ik ook slechts maar een nummer in het geheel. Kom op zeg, zo neem ik je nooit meer in vertrouwen. Misschien tijd voor een sabbatical?
Zullen we maar zeggen tot dinsdag in mijn praktijk?
Ik wil nog wat privëgegevens van je weten , want de PSY heeft zo'n leuk wedstrijdje.
Eh...maar daar hoef jij als patiënt niets van te weten.
Is te belastend voor je.
O sorry dokter ik dacht toch echt dat ik redelijk braaf was. Welke van de 10 medicijnen bedoel je eigenlijk. Ik ben de tel geloof ik een beetje kwijtgeraakt. Maar ik beloof wel beterschap hoor. Denk jij lieve Lita, ik bedoel lieve Rita natuurlijk, dat ik ooit weer beter zal worden? Dan kan je me maar het liefst zo snel vergeten en hoef je niet mee te doen met deze wedstrijd. Dan krijg je van mijn wel een keer een cadeaubon waar je iets leuks voor jezelf van mag gaan kopen. Goed?
Beste een keer raden,
hier is je hulpverlener.
Is het geen tijd voor je medicatie?
Rita Lin.
Het is misschien wel een idee om van de cadeaubon van e 75 die je kan winnen om daar dan een goed naslagwerk te gaan kopen hoe ga ik het meest respectvol om met de cliënt, dus geen patiënt!!!!!!
Naar mijn weten is het woord patiënt al bijna een kwart eeuw uit de tijd. Tegenwoordig worden we toch cliënten genoemd? Of worden we onder de hulpverleners onder elkaar nog steeds voor patiënten uitgemaakt? Dit is zomaar een vraagje hoor?
Kon het ook even niet laten om nog een reactie achter te laten. Ik vraag me dan ook meteen af of we als clienten nu ook een voorbeeldfunctie hebben van de braafste, de slechtste, de liefste, de meest stomme, domme, of de meest ja en nee knikkende en vooral de meest makkelijke clienten. want ja, hulpverlenen is allang geen roeping meer die door God ingefluisterd word, sterker nog, in mijn geval als client zijnde was misschien wel zo ;-)
hahaha ik kan ook wel een beetje lachen om deze domheid. Leuk, misschien ben ik dat wel, die onvergetelijke client.
Misschien kunnen jullie dan ook een schrijfwedstrijd houden over de meest onvergetelijke hulpverlener. Ik barst ineens van de inspiratie, kom maar op!
Ik zie de titel al voor me, 'de onvergefelijke hulpverlener' oeps sorry, of was het de 'onvergetelijke hulpverlener'?
O, natuurlijk wel met voorwaarde dat de hulpverleners er zich in kunnen herkennen.
Ik voel mij ook zo'n 'onvergetelijke cliënt'. Ik heb 15 jaar geleden 1,5 jaar lang in de psychiatrie (therapeutische gemeenschap) gelopen en las na afloop in mijn dossier over mijn lachwekkende en ... (ik kan even niet op de juiste term komen) gedrag. Pas sinds twee jaar weet ik echt wat er met mij aan de hand is. Het herinneren aan een 'onvergetelijke cliënt'zegt m.i. veel meer over de ondeskundigheid en bedrijfsblindheid van de behandelaars!
De behandelaar is er voor de cliënt en niet omgekeerd!
Aan de hulpverleners van GGZ Alkmaar, locatie RFL,
Zou u alstublieft niet aan deze wedstrijd mee willen doen?
En anders uw naam hier nu kenbaar willen maken?
Dan kan ik een veilige roddelvrije therapeut zoeken/behouden.
Wat belachelijk zeg. Als patient zijnde voel ik me nu echt een object. Vraag me ook af aan wat voor voorwaarden de meest onvergetelijke patient moet voldoen. Is het iemand die het hardst vooruit is gegaan, iemand met wie het het slechtst ging, iemand die de meest ongewone kwalen heeft of iemand aan wie je de meeste aandacht hebt gegeven...? Sorry hoor ik vind dit idee heel raar.
Schrijfwedstrijd: de onvergetelijke patiënt ??
hopelijk wel positieve verhalen ?
Wie heeft dit bedacht en waarom? Want voor wie is dit dan leuk?
Moet het gebruikt worden in een reclamecampagne,om personeel voor de GGZ te werven? Vind het echt neerbuigend naar de patiënt toe. Net alsof je plotseling als huisdier van de week kunt worden neergezet. Zal ik in het vervolg mij maar een beetje inhouden tijdens de consulten, want je weet maar nooit he?
Zullen we dan gelijk ook maar alle patiëntgegevens van het EPD vrijelijk in uw olijk familieblad zetten? Heeft ook een hoge amusementswaarde.
En dan de PSY gewoon in de schappen tussen de andere roddelbladen.
Marius, die dit echt knetter vindt.
P.s. dat u nog geen fotowedstrijd bedacht hebt met portretten van die onvergetelijke patiënten .[en dan met candid camera natuurlijk]
We kunnen het ook omdraaien. Schrijf een verhaal over de overgetelijke hulpverlener. Dan kunnen hulpverleners nog eens lezen, hoe het ook anders zou kunnen en de meest onvergetelijke patiënt ook geen uizondering meer behoeft te zijn.
Heel erg leuk, ik ga zeker meedoen! Ik hoop dat veel clienten en veel hulpverleners zich zullen gaan herkennen in 'mijn meest bijzondere client' en ook in mij (de schrijver)...
In een goed stuk herkent ieder zichzelf.
Er zou dan eerst wel toestemming aan die onvergetelijke patiënt gevraagd moeten worden en recht op correctie.
Dit is toch een grap, mag ik hopen. En als het een grap is, ook nog een onsmakelijke grap.
Nooit van "beroepsgeheim" gehoord, ondanks het anoniem blijven van de desbetreffende patient, ook dat mag ik dan maar hopen.
