Het is waar. De psychiatrie heeft mijn problemen niet opgelost. Ik kreeg steeds het advies om dat zelf te doen, maar dat kon ik niet. Geen slecht idee zo'n maatschappelijk werker.
Mijn indruk is dat tegenwoordig medewerkers van de RIBW, die bij mensen thuis komen en vaak praktische ondersteuning bieden, de rol vaak al vervullen die Van Ewijk aan maatschappelijk werkers wil toekennen.
Ik ben het geheel eens met zijn idee, maar ik denk dus dat het al die kant opgaat middels de RIBW.
Verder: er worden tegenwoordig ook ervaringsdeskundigen opgeleid om te werken binnen de psychiatrie. Het lijkt me dat ook zij bij uitstek het werk dat Van Ewijk noemt, kunnen doen.
De eigen kantoortjes die de patienten moeten ondersteunen bevallen met niet, want dan zijn het toch weer geld wolven die patienten als melkkoeien bezien en in het privéleven mengen.
De sleutel tot succes is het toezicht op het GGZ personeel.
Ik ontdekte onlangs dat een GGZ medewerkster aan een patient die uit GGZ behandeling is, privéadviezen geeft hoe hij z'n moeder bij de KvK moet inschrijven en in de bijstand op haar rekening moet handelen en alle andere familieleden moet laten opsluiten die hem in de weg zitten.
En zo is het! Ikzelf ben al jaren zo'n 'maatschappelijk werker' die dit in de praktijk brengt. Het werkt beter voor de client, het is vele malen goedkoper en de resultaten op langere termijn zijn veel beter. Helaas blijkt dit een gigantische blinde vlek bij de beleidsbepalers. En vandaar dat het steeds lastiger wordt om, bijvoorbeeld, een PGB te krijgen. Onbegrijpelijk maar waar!
In heel veel opzichten eens met Van Ewijk, vooral m.b.t. in eigen kring ECHTE ondersteuning geven, maar zadel daar niet de familie etc. mee op, die al ondersteuning geven. Familie loopt vooral stuk op de niet op signalen reagerende GGZ-professional, op hufterige arrogante verpleegkundigen en basisartsen die fungeren als behandelaars en de even hufterige gelovige DSM psychiaters, ondeskundig als het om de gewone menselijke behoeften gaat, ook van mensen met psychiatrische vlekjes. Soms is echter echte, op de persoon toegesneden hulp nodig, maar juist die is er in de GGZ niet te vinden, op die in een enkel Academisch ziekenhuis na.
Het blijft me sowieso mateloos irriteren dat geneeskunde/cure kijkt en weinig care. Als de werkgevers als bijv. Google naar arbeidsomstandigheden, -voorwaarden, -motivatoren betrekt in haar beleid heb je een voorbeeld voor jezelf, hoe je het thuis moet managen en organiseren. En er zitten high-professionals psychologen bij google voor die dingen. Veiligheid, Gezondheid en Welzijn. Die luxe kan niet allemaal, maar voor weinig geld en 2e hands kan een hoop. Alleen een accountant niet in de wir war boel-met op de pof maatschappij voor mens/consument-stress. Psych-kijk toch eens holistisch.
Algemeen Maatschappelijk Werk. Er is echter geen verwijzing nodig, iedereen kan daar terecht. Kosten: 0 euro
Anti-depressiva: Kosten (b.v. Paroxetine 20 mg. per 3 mnd) 69,77 euro Aangezien vrijwel alle ziektekosten verzekeringen dit betalen, komt het erop neer, dat wij dat via onze premie betalen.
Een mooi voorbeeld van deze aanpak is Finland.Minimaal of geen gebruik van medicatie,wel intensieve maatschappelijke begeleiding.Een open dialoog met client,familie,vrienden.Na 5 jaar is 80 procent weer aan de studie of aan het werk.Deze manier van aanpak is terug te vinden: google 'mad in america",het blog van Robert Whitaker.Klik in het gele blokje rechts onderaan Solutions aan,zo kan het dus ook.
Het lastige aan dit soort exclamaties, van professionals is dat ze waarschijnlijk in een klein arikeltje zoals dit, totaal uit het verband gerukt worden.
Je kunt niet alles over één kam scheren.
Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die baat hebben bij een coach. Maar om nu familie en vrienden daarmee op te zadelen, want daar zal het dan op uitdraaien, gezien het regereringsbeleid ... Nee!!!
Zie de veelzeggende documentaire: Psychiatry: An Industry of Death
http://www.youtube.com/watch?v=FPUHUpfDVgY
De zeer veelvuldig voorgeschreven legale drugs lossen geen problemen op, integendeel want het blijkt vrijwel onmogelijk te zijn hier ooit weer vanaf te komen. AD slikken is een blauwdruk voor zombie-gedrag.
Ik ben blij met het inzicht van Hans van Ewijk. Thuiszorg heeft al 25 jaar Gespecialiseerde Verzorging in haar pakket. Verzorgende E geschoold; om in de thuissituatie met mensen met stoornis/verslaving te werken met blijvend goed resultaat er is een samenwerking met spv'er en psychiater afhankelijk van de betrokkenheid/inzet van de betreffende behandelaar. Ik heb goede ervaringen en steun dit inzicht door praktijkervaring.
Helemaal mee eens! Als men in de GGz-instelling 14 jaar geleden gekeken had naar de hulpvraag die ik gesteld had i.p.v. me eerst vol te stoppen met medicatie had ik nu waarschijnlijk het leven gehad dat ik wilde hebben. (Overigens is bij mij een diagnose gesteld nadat ik psychotisch ben geworden van de medicatie, die men vervolgens behandelde met méér medicatie)
Hartstikke nodig en OK. Autonomie en activiteiten die energie geven binnen de Maslov hierarchie zijn de mogelijkheden van je bestaan. Studenten leren dat op HBO-niveau op gamma studies. Balans in werk-, prive-, sociaal- en gezin-gebied. Wanneer de P&O-manager dit adviseert bij reintegratie na ziekte, een maatschappelijk werker na ontwrichting, mag je aannemen dat stress-reducerende kennis ook preventief gegeven kan worden. Probleemoplossing, geen apen en beren op de weg-houding. Transactionele analyse-positief inzetten van de ego-posities. En plezier maken, gezond eten, RRR etc. Buddies van Humanitas om regelarij te coachen. Doen.. Psychiatrische instellingen hebben te weinig focus op leven en een healing enviroment.
Oude wijn in nieuwe zakken.
Centraal staat voor mij de persoon die hulp en begeleiding nodig heeft. De betrokkenen moeten aanvullend samenwerken. De een stelt de diagnose, behandelt en regelt zonodig medicatie. De ander komt thuis bij de mensen. Als professional organizer en supervisor ondersteun ik veel clienten (PGB) met een psychiatrische diagnose.De bezigheden zijn divers:o.a. dagstruc-tuur, huishouden, prioriteiten stellen, plannen, agendabeheer, ordenen van spullen en adminstratie. Zie ook NBPO.
Goed punt! Enne; wie moet dat betalen? Ik zie goede mogelijkheden met het Persoonsgebonden Budget! Helaas hebben veel mensen die langdurig met psychiatrische problematiek kampen, daar geen recht meer op. Tijd voor veraandering!
Helemaal mee eens.
veel clienten hebben behoefte aan iemand die praktisch helpt.
Veel mensen komen een eind met mw of een woonondersteuner.
Vooral aandacht en tijd voor een gesprek en de onregelmatigheden als schulden en sociale isolatie aanpakken ipv therapie.
Het beste advies sinds jaren op het gebied van hulp voor mensen met pyschische klachten. Mensgericht, praktisch en doelmatig.
In Oost en Midden twente is 15 jaar geleden door de toenmalige RIAGG en het APZ een team van sociaal psychiatrisch verpleegkunidgen opgericht met juist die taak, die in het artikel genoemd wordt. Met opzet gehuisvest niet in een locatie van de RIAGG of het APZ. Nu zijn we begonnen om dit groter gegroeide team op te splitsen, voor elke sub-regio een team. Ook elders in het land zijn zulke al lang bestaande teams.
ruud, B-verpleegkundige en sociaal psychiatrisch verpleegkundige
Soms kun je blij worden van Psy! Eindelijk weer eens een verhaal dat getuigd van gezond verstand in een GGz-wereld die bol staat van het verplaatsen van komma's om daarmee 'wetenschappelijk' te scoren.
Op basis van mijn ervaringen met de GGz, als mantelzorger en coach, kan ik zeggen dat de insteek van Van Ewijk niet de gemakkelijkste is, maar wel de beste.
Niet de gemakkelijkste omdat het veel eenvoudiger is om patiënten met behulp van drugs te drogeren. De moeilijkste omdat een zoektocht door de menseljke geest veel tijd, moeite en soms ook frustratie vergt. Van Ewijk zal wel de nodige weerstand van zijn al dan niet geleerde collega's krijgen. Ik hoop dat hij, als dat het geval is, zijn uitgangspunten trouw zal blijven.
er lpoen in de psychiatrie te veel medisch - sttoornis gericht - opgeleide spv/verpleegkundigen rond en daarbij nog eens de hap psychiaters.
mensen hebben veel meer aan een levensondersteuner, die niet gehinderd wordt door psychiatrixhe 'kennis'.
Een MW'er kan, in heel erg veel gevallen, zeer veel meer doen dan het slikken van zeer verslavende middelen als anti-depressiva of andere anti-psychotica. Dat weet ik,als afgestudeerd HBO-MW'ster , uit ervaring na ruim 10 jaar Paroxetine geslikt te hebben. Afbouwen en stoppen met anti-depressiva is in ruim 80% van de gevallen, zeer ingrijpend en absoluut gevaarlijk. Ik ben nu verlost van AD en ga nu de confrontatie met het leven weer aan, mede dank zij mijn MW'ster.
Heel juist en goed verwoord stuk. Misschien gaan de gezaghebbers in de klinieken nu ook eens nadenken.
Misschien kunnen er vrijwilligers komen in de klinieken die bereid zijn wat meer naar die mensen te luisteren in plaats van de hele tijd met diagnoses in de weer te moeten zijn.
Een coach die ze op weg helpt, ideaal.
U heeft helemaal gelijk, Ik heb het syndroom van korsakov en woon nu verplicht in een ribw intelling! ik woon liever in mijn eigen woning met eventueel hulp van een maatschappelijk werker
