Voor Kreet,
Wat erg dat jij een hulpverlener bent en ik zou je adviseren eens echte hulp te gaan zoeken.
Jou ontbreekt het totaal aan inlevingsvermogen.Wat moeten die mensen die zichzelf snijden en verdriet en problemen hebben met zo'n type hulpverlener.
Plak de stoornis maar op je eigen buik.
Je bent zelf erg ziek en ik hoop dat je snel je baan kwijt zal raken en er iemand met menselijke gevoelens voor in de plaats mag komen.
Wow, dat betekent ook World of Warcraft.
Geloof ik.
Dat heb je toch maar weer mooi gezegd Laurence.Het lijkt me verstandig me terug te trekken uit deze discussie (of wat daar voor doorgaat), voor de onaardigheden niet meer acceptabele vormen aannemen. En daar pas ik voor.
‘Wow Stephen mooie spreuk :)’ is dan mindfulnesstechnisch de meer verantwoorde reactie, vanuit caring-oogpunt dan :)
Wow bert, mooie spreuk :)
Nou, gaat-ie:
Life is not lost by dying; life is lost minute by minute, day by dragging day, in all the small uncaring ways – Stephen Vincent Benet
Oja, en kreet, mijn leeftijd is even irrelevant als het feit dat jij man of vrouw bent... Extreem irrelevant dus. En eerlijk gezegd, zo'n kortzichtig mens als jij WIL ik zelfs niet kennen. Maar goed dat ik Belg ben, en jouw dus niet zal tegenkomen...
Duidelijk oud genoeg om als verpleegster te werken, nietwaar... Mijn idealen? Streven naar een beter leven voor 'mijn' borderliners. Die elk hun verleden hebben, waarin zowel zij, als anderen fouten begaan hebben en goede dingen gedaan hebben... Veroordeel ik hen daarvoor? Nee hé, dan hoef jij dat ook niet te doen. Zoals ik al zei: het zijn MENSEN, geen dingen. Je dient dus respect te hebben voor ze. In al hun facetten, goede, en slechte. En hoe interpreteer jij dat ik jouw hulpverlenerschap niet respecteer. Ik heb het over je mening! Ik heb gezegd dat de manier waarop jij denkt, echt niet kan als hulpverlener, daarmee doel ik dus op jouw 'mening' (die is dat deze mensen ziekelijk zijn...<= dit zijn JOUW woorden)
Gossie Possie Kreet!
"blijf van mijn hulpverlenerschap af"
Het lijkt wel of iemand je lollie afpakt?, gedraag je ff wat volwassener je bent immers een voorbeeld voor anderen.
Laurence, dus jij bent bezig met mensen beter te maken? Hoe oud ben je en welke hoge idealen heb je nog meer? Ik ben bezig met mensen proberen een menswaardig bestaan te bieden, waarbij ze niet wegzinken in lethargie, tv kijken en koffie drinken. En daarbij probeer ik ook nog objectief gedrag te interpreteren. Jij ook? Zo ja, reageer dan ook objectief naar mij, die je niet kent, maar die slechts een mening heeft gegeven. Reageer op die mening en blijf van mijn hulpverlenerschap af. Ik oordeel toch ook niet over het jouwe, ik ken je immers niet? Jij mij wel?
Wow, wat kunnen hulpverleners kortzichtig zijn. Ik ben (voor het geval u het zich afvraagt) ook hulpverlener. En mijn ervaring leert dat je wel een MENS behandelt, in al zijn facetten. "Goed" en "fout" gedrag. Je kiest er nu eenmaal voor om een mens beter te maken (als hulpverlener). Maar Kreet, wat jij doet, is een mens afbreken. Moest ik dat doen met mijn patiënten, ik zou al lang buiten liggen, en niet meer opnieuw moeten beginnen als hulpverlener. Maar dat is duidelijk weer een verschil tussen België en Nederland, niet? Er scheelt echt iets met jouw manier van denken. Om een psychiatrisch patiënt goed te kunnen begeleiden, moet je écht wel in staat zijn om je in te leven in zijn/haar leefwereld. Door ze als ziekelijk te bestempelen, doe je dat helemaal niet!
Mindfulness als panacee. Klinkt mij wat in de oren als ‘gewoon alles kunnen eten, en toch afvallen’.
Joost,natuurlijk staat het u vrij om oud zeer op mij uit te leven, maar erg inhoudelijk bent u niet. Inderdaad, mindfullness training misschien?
@ Joost...mindfulness training?
Nou kreet, jouw cliënt onvriendelijke kretologie stuit me tegen de borst. Doet me denken aan 'foute' hulpverleners uit mijn psychiatrisch verleden, die eigenlijk ontevreden over hun persoonlijke ontwikkeling zich (soms zonder het zelf te beseffen) af reageren op de zwakkere in hun omgeving.
Bovendien denk ik dat je met restricties op interpretaties absoluut aan het doel van "reacties" voorbij gaat.
Ook jouw opmerkingen vind ik van belang, maar wat is jouw belang?
Ik hoop dat u allen ervaringen ook mee laat tellen in uw discussie en kennis.
Ik ben een "zelfpleger" die als u een vraag heeft graag oprecht antwoord wil geven.
Probleem nu is dat u allen niet kan volgen omdat het nivo me iets te hoog wordt
@ Bert...mindfulness training?
Ik merk dat ik de discussie niet meer kan volgen.
Ik heb enkel een LTS opleiding op zak en heb moeite met begrijpend lezen.
Wel kan ik u allen zeggen dat ik ervaringsdeskundig ben en van mening ben dat er op het vlak van zelfbeschadiging veel verbeterd kan worden.
Ik ervaarde het huis van bewaring (BZA) FPA,KIB de Meren, reguliere psychiatrie en PAAZ.
Ik ervaarde dit alles 24/7 en mijn tranen kunnen zwembaden vullen om de manier hoe de mensen met "zelfplegers" omgingen waarbij straffen en veroordelen voorrang had.
Hoe begrens je nog een ik, met de overvloed aan op extremen gefocuste stoorzenders die je tegenwoordig (als je dat wilt(?)) 24/7 om je heen kunt ervaren?
Maar wanneer je ervaart dat er van binnen in jou iets niet lekker gaat, je gaat er onder gebukt, je wilt het anders omdat er van binnenuit geroepen wordt dat het niet goed gaat, dan is er toch sprake van een stoornis of ziektebeeld? Je bent toch ziek als je niet spreek van : ik voel me gezond en wel. Tenminste dat is toch de definitie? Wanneer dit ook nog eens is onderzocht en gegevens zijn verzameld wat is er dan zo moeilijk aan om te zeggen soms ben ik mijn eigen stoorzender.....wat ik graag weg wil hebben.
Mmm ik probeer de discusie hieronder te begrijpen. Automutilatie wel of geen ziekte? Wel of geen ongezond of gestoord gedrag?
Wanneer je bij deze handeling zelf geen last ervaart en vindt dat het een niet afwijkend gedrag is in die mate dat je het eventueel aan kinderen kunt blootstellen.....tja dan is het voor de persoon in kwestie normaal functioneren en is er niets aan de hand, toch?
maw niet ziek dus en geen gestoord gedrag.
Het lijkt er voor mij op dat Kreet geen belangstelling heeft voor de visie van mensen die zichzelf beschadigen, alleen die van vakgenoten. Want de 'zelfplegers' die praten het alleen maar goed en daar moet een eind aan komen. Dan heb je niets aan de beleving van de cliënt.
Normaal worden, dat doe je niet door te begrijpen waarom iemand zichzelf beschadigt. Dat doe je door het gewoon gestoord te noemen en iemand 'een spiegel voor te houden'.
Een open gesprek? Ik denk niet dat je dat met zo'n attitude creëert.
kreet@,homofilie viel ooit eens onder persoonlijkheidsstoornissen en werd veroordeeld met name door de kerk.
Vincent van Gogh, neerlands bekendste "zelfpleger" werd zorg onthouden door de kerk omdat zijn gedrag in strijd was met de regels (kerk)
Anorexia werd ooit ook veroordeeld totdat "mama Cash" het op de kaart zette
Wederom begrijp ik, dat men mijn stellingname te zwart/wit vindt en achterliggende problematiek verwaarloos. Min of meer verzachtende vergelijkingen met mensen met hartproblemen tgv ongezond leven worden opgevoerd om aan te tonen dat ook dat verschijnsel onder zelfbeschadiging valt.U mag daar tevens de drinkers, de rokers en de drugsgebruikers aan toe voegen.
Ons zo mooie lichaam is daar niet voor gebouwd en niet op berekend; klopt. Maar wat is het essentiële verschil tussen dit item en het bovengenoemde? Westerse welgestelde cultuur, opvoeding, toenemend individualisme, erfelijkheid, tijdgeest, eetgewoonten wellicht?? Roken, drinken, drugsverslaving/het zoeken van de roes is van alle tijden. Zelfverminking ook of iets van de laatste, pakweg, 40 jaar?
@Kreet
Ik vind je stelling dat zelfbeschadiging gestoord gedrag is erg zwart/wit daarnaast twijfel je bij sommige clienten aan motivatie om te stoppen. Dit stoppen kan ook gelden voor hartpatienten die willens en wetens vet voedsel eten en op grond daarvan verstopte kransslagaders krijgen. Of wel je kunt ook twijfelen aan de motivatie van hartpatienten. Zij mutileren (onzichtbaar) zich door vet voedsel te eten.
@Kreet: de kern is niet het besluit om te stoppen. De kern is het probleem wat zich achter de zelfbeschadiging verschuilt. Als je als hulpverlener de goede kern aan weet te pakken, dan pak je meteen ook de zelfbeschadiging aan. Gelukkig zijn er hulpverleners die daar ook zo over denken. Maar helaas blijven er ook hulpverleners met kortzichtige gedachten. En men mag zich afvragen of de term "hulpverlener" dan nog wel zo toepasselijk is.
Beste Kreet
Voor verslaafden die wat motivatie missen is het intramuraal motivatie centrum.
Zou het geen uitkomst zijn om "zelfplegers" ook een motivatie training te geven?
Het staat u vrij, beste Anoniem, om uw conclusies te trekken. Ik gun u die (Of dit wederzijds is betwijfel ik) en ook uw onbehagen over mijn invalshoek. Ook ik weet, dat er collega's zijn die hier anders over denken. Ik heb hier in variaties het mijne over gezegd en ben niet van plan om in herhaling te vallen. Het gaat me niet om fases van of in, maar om het uitgangspunt oftewel de kern op weg naar verandering. Die blijft m.i. staan.
dag, het is toch knap Kreet, dat u op basis van een paar regels zou kunnen concluderen dat het om clienten of hulpverleners gaat en in welke 'fase' deze clienten dan zouden zitten. Ook of dat uberhaupt de enige twee mogelijkheden zijn. En of er geen hulpverleners zijn met een andere mening dan de uwe. kan u verzekeren: gelukkig wel! bovendien: de motivatie voor elke verandering komt van binnenuit, dat is niet een uitzonderlijk iets voor zelfbeschadiging.
Gezien de reacties, heb ik het idee, dat niet zozeer collega's reageren maar hulpvragers zelf. Beiden was mij liever geweest.....
Ik proef uw verwijten bij mijn klare taal en ik proef uw slachtofferrol("Ik met mijn problematiek. Hoe durf jij dat te beweren? Jij hoort niet in dit beroep thuis, omdat jij niet zegt wat ik wil horen of gewoon ben om te horen").
Wat mijn overtuiging is? Als ieder van u een echt en heftig verlangen heeft om hiervan af te komen, om het leven dat u nu leidt en lijdt, is de basis gelegd voor verandering. Die basis ligt niet bij de hulpverlening, maar bij u,uw interne motivatie.
Als u van daaruit bereid bent te werken, kan hulpverlening daarbij helpen, maar het begint bij en in u.
@ Kreet
hoe zou volgens jou om gegaan moeten worden met mensen die zichzelf beschadigen? Hoe moet je volgens jou reageren op dat gedrag?
zie·ke·lijk bn, bw 1 aanhoudend min of meer ziek 2 abnormaal, ongezond: ~ nieuwsgierig
(aldus de Van Dale)
denk dat dat niet de kern is, maar een mening van wat je van iets vindt (een subjectieve beleving dus - wat niet wil zeggen dat je die niet mag uiten). de kern van deze problematiek ligt veeleer in de achtergrond (dynamiek en verleden). En dat is ook een stuk interessanter, en helpt ook veel meer.
@Kreet, je noemt me een "zelfpleger",gestoord en ziekelijk.
Zoals je mij- als iemand die lijdt aan psychoses en derealistie- benoemd vind ik je vak onbekwaam en schandalig dat je nog met "mensen" (hulpvragers)mag werken.
Sonja, ik draai in mijn contacten met hulpvragers nooit om de hete brei heen. Ik signaleer en benoem en dat kan ik alleen maar omdat ik mezelf ken, met mijn sterke en minder sterke kanten, maar altijd gekoppeld aan (mensen)kennis en willen investeren in mensen die daarvoor open staan en zelf ook een andere weg in willen slaan. Geen sprookjes, geen pappen en nat houden. Als ik geen kernprobleem zou mogen benoemen in het contact, onder het mom van anders geen band kunnen aangaan en krijgen, zou ik mezelf als een flutberoepsbeoefenaar beschouwen. Zowel het pijnlijke benoemen,het begrip opbrengen, maar ook het spiegelen is onderdeel van mijn beroepsbeoefening.
@ Kreet: Als je bedoelt te zeggen dat zb een teken is van een onderliggend probleem, of van een worsteling in de ziel, dan maak je contact en open je een gesprek. Maar om dit overlevingsmechanisme meteen en zonder pardon te bestempelen als "ziekelijk"- daarmee plaats je een muur tussen twee groepen mensen. En kennelijk behoor jij bij de "gezonde", vind je zelf. Ik wil het ook eens hebben over wat zb met professionals doet - en waarom zb zoveel heftiger reacties oproept dan bv een psychose. Zeg je bij iemand met psychoses ook meteen: "Die is ziekelijk" ??
Tot slot: het siert je dat je even een kijkje nam op www.metmijallesgoed.nl
Je aanbod, Sonja, om mijn deskundigheid te verbreden, te verdiepen, te vergroten is goed gemeend. Ik vermoed zelfs, dat menige lotgenoot in het zelfbeschadigen me hetzelfde zou adviseren. Vanuit de gedachte dat ik onvoldoende zou weten en ervaar wat het betekent om dit jezelf aan te doen en waarom. Ik verzeker je, dat ik over die kennis beschik. Die kennis heeft me echter geleerd, dat de neiging om het zelfbeschadigen als iets ziekelijks te zien wat uit beeld begint te raken is en dat begrip en het ermee om kunnen gaan als verpleegkundige voorrang begint te krijgen. Dat is voor mij een hellend vlak, omdat het kernprobleem daarmee verdoezeld wordt: het ziekelijke ervan.
@Kreet: begrijp ik 't goed dat je in de ggz werkt en vandaaruit in aanraking komt/kwam met zelfbeschadiging? Dan raad ik je aan ook een kijkje te nemen op de site www.metmijallesgoed.nl om je deskundigheid te verbreden, te vergroten en te verdiepen.
Onacceptabel Kreet
De GGZ zette me op straat en ik was dakloos.
Het zorgkantoor betaal ik nu al jaren af (5500 euro) voor m`n "eigen bijdrage" aan die geweldige zorg en op basis van een contra indicatie.
Dat is pas gestoord gedrag!
Dré, ik meldde toch dat ik sta waarvoor ik sta. Daar mag je het mee doen, of je dat nu accepteert of niet.
Zolang de GGZ contracten hanteerd waarin de client zich niet mag beschadigen op laste van ontslag noem ik dit "je kop in het zand steken"
Ik beschadigde me fors in een psychose en druist dat in tegen elk menselijk gezond verstand?
@ Kreet, welk vak oefen je uit?
Sinds wanneer is het "normaal" of hoogstens "ongezond", als men zichzelf snijdt of steekt? Ben ik "onwetend", als ik dit als een tegen een gezond menselijk leven gerichte handelingen beschouw? Ik laat me niets wijsmaken in mijn vak en sta waarvoor ik sta.
Mag ik hierbij de term "normaliserend gedrag" weer eens in herinnering roepen i.p.v. "accepterend gedrag"?
Jammer dat onwetend NL hier weer praat over gestoord gedrag.
Onder de Amerikaanse troepen in Irak vielen meer slachtoffers door zelfbeschadiging jaarlijks dan door vijandelijk vuur.
Waarom is de bevolking en media in Amerika niet blind en hier wel?
Is zelfbeschadiging niet het gevolg van een enorme stress factor?
@Kreet: Heb jij wel enig idee wat zelfbeschadeging met je doet??..Ik wel en ik wil er wel wat aan doen ik ben momenteel ook gestopt maar het is wel een verslaving hoor!Denk ff na bij wat je zegt!
@Kreet
Zelfbeschadiging is geen gestoord gedrag, maar een 'ongezonde manier' om opgekropte emoties en gedachten te kunnen verlichten en te kanaliseren. Ik kan me goed voorstellen dat het zo over kan komen op mensen die de achterliggende redenen niet kennen of (onvoldoende) begrijpen. Het gedrag is namelijk tegennatuurlijk volgens de norm.
Natuurlijk is het streven van zowel de hulpverlener als van de cliënt het zelfbeschadigende gedrag op den duur te stoppen, dit kan alleen niet direct. Het is op dát moment het overlevingsmechanisme van de cliënt.
Zelfbeschadiging valt zeker onder gestoord gedrag, maar jammer dat het gedrag niet begrepen wordt. Ik denk dat begrip en geen vooroordeel onder de hulpverlening al heel veel wonden doet genezen. Ik zie trouwens het begrip zelfbeschadiging vele malen breder, want wat is depressiviteit en bijvoorbeeld anorexia dan? Allemaal mensen die hulp nodig hebben maar waar het bijna onmogelijk is gemaakt hun gevoel te uiten en dan zorgt het onderbewustzijn voor een hele vervelende manier tot uiting.
Ik krijg de kriebels van je interpretatie van mijn reactie, Joost.
Ik meld een pure constatering en rest jou dan niets anders dan daar op te reageren door op de persoon te spelen?
@kreet, dat wordt dan behandelen met veel liefde, of wat zijn de plannen?
Een van mijn zeer dierbaren heeft veel littekens overgehouden aan automutilatie, vandaar mijn reaktie.
Ik vind: als je je cliënten niet kan uit staan kies dan snel een andere baan.
Jezelf beschadigen valt bij mij onder gestoord gedrag. Ondanks de verklaringen van de "zelfplegers" hierbij om het gedrag te verklaren.
Dat gedrag behoeft behandeling, tenminste als men zelf daartoe gemotiveerd is. En ik twijfel nog wel eens aan die motivatie.....
Daar heb je helemaal gelijk in, en bij sommige GGZ-instellingen gaat het wel beter: hoe ze reageren op ZB maar kan nog beter natuurlijk. En ik denk dat deze actie van het LSZ met een Flashmob ook daaraan mee zel werken. Dus laten we hoop houden. En je vraag GEEN aandacht als je jezelf beschadigt!
Ik hoop dat er op deze manier weer een stapje verder is gezet voor begrip.
Want helaas worden zelfbeschadigers ook bij de hulpverlening nog niet begrepen maar aan hun lot over gelaten.
Je beschadigd jezelf niet zo maar of omdat je gewoon aandacht wil.
