Succes ACT staat of valt met inzet en deskundigheid behandelteams
Het gebrek aan succes van assertive community treatment (ACT) in Engeland heeft waarschijnlijk twee oorzaken: onvoldoende gespecialiseerde deskundigheid en een te ambtelijke manier van werken van de behandelteams en de hoge kwaliteit van de ‘normale’ geestelijke gezondheidszorg.
Deze conclusie trekken onderzoekers van het Londense University College uit een studie naar het effect van assertive community treatment bij 127 cliënten van ggz-instellingen in de Londense voorsteden Camden en Islington. Ze werden vergeleken met 124 cliënten die de gebruikelijke zorg kregen. Na verloop van drie jaar bleek dat de patiënten uit de act-groep niet minder vaak waren opgenomen dan degenen uit de controlegroep. Ook het aantal incidenten in beide groepen verschilden niet.
Snel aan werk
Bij ACT biedt een team van behandelaars met deskundigheid op verschillende terreinen zorg aan een kleine groep patiënten, bij voorkeur in hun eigen omgeving. Door actief ingrijpen probeert het team ervoor te zorgen dat patiënten zo snel mogelijk weer naar school of aan het werk gaan. Waar mogelijk worden familie en vrienden bij de behandeling betrokken.
Geen verschil
In veel landen wordt deze aanpak als uiterst succesvol beschouwd. Zo meldde de Tilburgse gezondheidswetenschapper Giel Verhaegh begin 2009 in Psy dat met ACT opvallend goede resultaten waren bereikt bij 149 Nederlandse jongeren met een psychotische stoornis. Merkwaardig genoeg vonden de Engelse onderzoekers in hun studie juist geen verschil tussen ACT en de reguliere behandeling door plaatselijke ggz-teams, zo meldden zij eind vorig jaar in TheBritish Journal of Psychiatry. Zij vroegen zich zelfs af of doorgaan met geld steken in ACT nog wel zin heeft.
Weinig deskundigheid
In een discussie met collega’s concluderen de onderzoekers dat de voornaamste oorzaak voor dit gebrek aan succes waarschijnlijk ligt in de samenstelling en de ambtelijke manier van werken van de behandelteams. In de 222 Britse ACT-teams die ze onder de loep namen, ontbrak in de helft van de gevallen een psychiater. Maar één op de vijf teams beschikte over een psycholoog, terwijl deskundigheid op het gebied van beroepskeuze of verslavingszorg helemaal dun gezaaid was.
Kantooruren
Bovendien bleek maar één op de tien teams de officiële ACT-richtlijnen volledig te volgen, waren veel teams alleen op werkdagen tussen negen en vijf actief en kwam maar één op de drie teams bij cliënten thuis. Voeg daar het feit bij dat de reguliere ggz prima werk levert en het ontbreken van meerwaarde van ACT wordt opeens een stuk begrijpelijker, aldus de auteurs. Zij dringen aan op maatregelen om de samenstelling en de werkwijze van de ACT-teams te verbeteren om te voorkomen dat zij binnen afzienbare tijd zullen worden opgeheven. (EH)
Kijk hier voor het onderzoek Randomised evaluation of assertive community treatment: 3- ar outcomes. Helen Killaspy e.a. The British Journal of Psychiatry, (2009) 195, 81-82
ã Psy 28-01-2010
