Psy - Tijdschrift over geestelijke gezondheid en verslaving

Ik had er weinig verwachtingen van aangezien ik ook wel inzie dat wij als personeel slechts een rimpeling zijn op de woelige baren. Niettemin noodzakelijk om ons aan de goede kant te hebben staan, maar verder een gemakkelijk te nemen horde. De echte gesprekken echter worden gevoerd achter de gesloten deuren van de directie, zorgkantoren en politiek waar belangen spelen waar wij nooit iets van zullen weten.

Het geeft me een fijn gevoel van rust. Ik weet dat de boodschap bijzonder negatief zal zijn voor de geestelijke gezondheidszorg in het algemeen en GGz Centraal in het bijzonder. Toch vallen alle beslissingen en mededelingen vandaag buiten mijn invloedssfeer en dat maakt dat ik als prettig toehoorder kan luisteren naar de aankomende strategie.

Mijn eerste conclusie is al snel duidelijk: de patiënt is straks zwaar de Sjaak. Volgend jaar dient deze 145 euro per maand te betalen tijdens een klinische opname. Ik blader in mijn hoofd even snel door mijn cliëntenbestand en kom tot de slotsom dat dit een interessante opgave kan gaan worden. Een relatief groot aantal zit in de schuldsanering of krijgt een uitkering en hoe pluk je een kale kip? Ach ja, niet mijn probleem, dat lossen anderen maar op.

Een volgend dilemma wordt me duidelijk. De politiek wil steeds meer mantelzorgers in gaan zetten om mensen met psychische problemen langer thuis te kunnen houden. Ook al zo interessant. Het gros van mijn cliënten komt uit een gebroken gezin. Heeft zware problemen door hetzij verslavingen of hetzij misbruik in de thuissituatie. Daarnaast is ook nog eens een groep zo depressief als wat of zo dement als een deur met vaak gedragsproblemen. Wordt een gezellige boel daar. Maar wederom, ik heb er geen last van.

Het voelt juist wel prettig en helemaal van deze tijd. Ik hoef me slechts te bekommeren om mijn eigen hachje. Mensen die nu nog bij ons aankloppen als ze zwaar psychotisch zijn blijven straks weg aangezien ze de kosten niet meer kunnen betalen. Lijkt me eigenlijk wel zo rustig op de afdeling. Andere organisaties als politie en justitie kunnen deze problemen vast ook prima aan.

Ook van de te verwachten hinder in steden en dorpen heb ik niet veel last. Ik woon in een gegoede buurt waar weinig problemen te verwachten zijn in de toekomst. Zo heel vaak kom ik nu ook weer niet in winkelcentra waar straks daklozen en drugsgebruikers weer de boventoon zullen gaan voeren. Vaak is dat toch in de nachtelijke uren wanneer ik veilig lekker thuis ben.

Met een goed gevoel loop ik na afloop weg. Heb de boodschap begrepen. Zoals bij zoveel zorgverleners is één van mijn grootste valkuilen graag te willen zorgen, iets dat me vaak veel energie kost. Grenzen zijn soms ook zo lastig te bewaken. De overheid neemt me nu juist in bescherming: ‘Doe je ogen maar dicht, het komt allemaal in orde. Andere beroepsgroepen lossen het wel op!’.

Wat een geruststelling. Een hele zorg minder. In geen tijden heb ik weer eens zo heerlijk kunnen slapen als vannacht…!

Door Lizanne Ganzefles