De bijdragen op Psy=me vallen buiten de journalistieke verantwoordelijkheid van de redactie van Psy.nl
Januskop gemeenten in WMO - OGGZ inpassing. Wanneer loopt goedkoop uit op duurkoop?
Lokale overheid stedendriehoek: Januskop in WMO?
Symptomatisch voor meer gemeenten?
Wanneer loopt goedkoop uit op duurkoop? …” In Kennisnetwerk vragen we ons dat af na o.a. de gebeurtenissen in de Stedendriehoek afgelopen week. Zijn de lokale overheden die, zoals in de Stedendriehoek, bezuinigen op godbeterhetwoord ‘kleintjes in de WMO’ wel in staat om de negatieve effecten op andere terreinen dan hun blik reikt in te schatten? Zorg, veiligheid, welzijn, huisvesting zijn communicerende vaten. Ook op regionaal en lokaalniveau is een integrale benadering nodig. Clientgestuurde initiatieven spelen daar een essentiele, onmisbare rol in. Door hun heel specifiek, op de praktijk toegespitste, kennisinbreng zorgen ze ervoor dat ze meehelpen om de (grondwettelijke)toegang tot de zorg (mee) te waarborgen voor zorgwekkende zorgmijders.
De Januskop van lokale overheden heeft vanuit dit blikveld een poundfoolish karakter. Doordat anders het probleem van dakloze verslaafden blijft kaatsen tussen de politiecel, de straat en de crisisopvang. Het andere gezicht dat getoond wordt, uit politiek opportunisme(?), Is het voorval tijdens de prijsuitreiking voor ‘beste vrijwilligersorganisatie in de Stedendriehoek’’ door Margriet de Jager(lokale ADBpartij), wethouder o.a. WMO, niet tekenend voor de handelingsverlegenheid van lokale overheden? Om met een uitgestreken smoel tussen neus en lippen door mee te delen, dat de geringe, financiële ondersteuning voor het winnende project van VIP wegvalt. Is dat een mooi voorbeeld van het Bijbelse hoe de linker en de rechterhand ….. ?
De januskop van de politiek steekt kennelijk in de stedendriehoek nu zijn kop in het zand. Ze zijn er even niet. Waar hebben we dat meer gehoord?
WMO en de Openbare Geestelijke Gezondheidzorg.
Landelijk tegengeluid, niet alleen van professionals en opiniemakers, ook van mensen met ervaringskennis
Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van de NRC, die zich in zijn hoofdredactioneel commentaar begin november afvraagt n.a.v. de bezuinigingen op de GGZ en de verslavingszorg: …Houdt het recht op zelfbeschikking ook het recht op verloedering in. Het kabinet bezuinigt volgend jaar 593 miljoen euro in de geestelijke gezondheidszorg. Volgens zijn zeggen zien lokale autoriteiten met lede ogen toe dat zwervers en daklozen in het straatbeeld in forse aantallen zullen terugkeren. Door deze toename zal de politie zou weer geconfronteerd worden met patiënten die in de opvang thuishoren...
Niet in de cel. Maar ja dat is kennelijk een andere afdeling binnen de ambtelijke krochten van de stedendriehoek. Kennisnetwerk Het Zwarte Gat is bevreesd dat deze manier van doen exemplarisch zal worden in de lokale politiek. De naar rottende adem ruikend, stinkend dossier doorschuiven. Daarmee de opgebouwde kennis en netwerk kapot makend voor dit soort ‘wicked’ problems
Kennisinzet van ervaringsdeskundigen.
We zien dat niet alleen de opvang van daklozen en zwervers is de laatste jaren verbeterd, maar er is geprobeerd om een gelijktijdige aanpak van verslaving, dakloosheid en werkloosheid aan te pakken, o.a. sterk aangezwengeld door Kennisnetwerk Het Zwarte Gat, het clientgestuurde kennisnetwerk in de verslavingszorg. Dat streven heeft op veel plaats waarneembare positieve resultaten gebracht. Mede door forse inspanningen van ervaringsdeskundigen die makkelijker toegang hebben voor deze voor hulpverleners lastig te bereiken doelgroep wordt de schets van het probleem van de tekortschietende hulpverlening erg scherp.[1]
Probleemschets
Is het nu zo dat inde stedendriehoek goedkoop uitloopt op duurkoop, penny wis poundfoolish? Zorg, veiligheid, welzijn, huisvesting hebben veel onderlinge relatie. Initiatieven zoals VIP vormen daar een onmisbare schakel in het vraagstuk: hoe te voorkomen dat het probleem van dakloze verslaafden blijft kaatsen tussen de politiecel, de straat en de crisisopvang. Het afremmen van de doldraaiende draaideur met als effect zorg door dolgedraaide zorginstellingen die zich nog louter procedureel opstellen. Hoe je het wendt of keert er is in Nederland, heus niet alleen in de stedendriehoek een ondoelmatige structuur ontstaan, verkokerd, soms afstandelijk, soms hospitaliserend, en onvoldoende kwaliteit leverend bij de hardnekkige resterende verslavings en GGZ vraagstukken in de samenleving. Die vraagstukken laten zich niet voelen in de (groot-)stedelijke gebieden. Problemen van mensen met meerdere levensvaardigheden, of het nu gaat om budgetbeheer, opvoeden, het onderhouden van relaties, hebben van werk, een plek hebben in de samenleving. Deze thema’s zijn des te relevanter in een steeds ingewikkelder samenleving. Via internet, mobiele telefonie is de wereld kleiner, alles bereikbaar. Maar het aantal impulsen dat wordt ontvangen is daarmee ook geëxplodeerd, en dat stelt weer de vaardigheden op de proef om daarin een eigen balans te vinden, voor volwassenen maar zeker ook voor jonge mensen. Een balans in het eigen leven, maar ook de balans naar anderen, tussen rechten en plichten.
Succesvolle, aanpak op maat. Inzet ervaringskennis
Terwijl het juist over tot rust komen moet gaan, welkom zijn en je verhaal kunnen doen. Een route uitstippelen met ervaringsdeskundigen om je leven weer op te pakken. Antwoorden formuleren op: wat je terug wilt van je oude leven, wat per sé niet en hoe en met wie je dat denkt te gaan realiseren. Dat is in een notendop de essentie van wat stichting VIP doet. En met Stichting VIP bestaat die beweging uit nog veel meer clientgestuurde initiatieven in Nederland.
Vip, als cliëntgestuurd project in de stedendriehoek, is kennelijk een benadering die werkt, dan moet je zo’n ‘best practice’ koesteren. Het aantal zorgmijders, ook wel door ons ironisch geduid als zorgvuldige zorgzoekers, zal toenemen door het kabinetsbeleid. Utopia is dus nog lang niet bereikt. Dakloosheid is een hardnekkig probleem, met ‘wicked trekjes, dat een specifieke benadering verdient. Een eigen bijdrage van 200 euro voor de psychiater past in de wereld van burgers die iedere dag kunnen eten en douchen. Hoe de dakloze, verslaafde en gestoorde ‘zorgmijder’ in samenwerkingsverbanden zich moeten redden als bestuurders en ambtelijk apparaat hun Januskop in het zand steken valt wel te raden. Eerst escalatie en dan brandjes blussen.
Overheden moeten hier praktische wijsheid tonen en inzien dat sommige besparingen elders uitgaven doen stijgen.
Kennisnetwerk Het Zwarte Gat: pleidooi voor duurzame oplossingen
Duurzame oplossingen als kans. Voor Kennisnetwerk Het Zwarte Gat gelden de financiële beperkingen intussen als realiteit, maar we beschouwen ze ook als kans. Ze zijn voor ons meteen een aansporing, om te bezien wat er dan wel kan. Dat geldt ook voor lokale bestuurders, haal uw kop uit het zand!
We beseffen ons dat uitgaven opnieuw bekeken moeten worden, niemand ontkomt eraan. In de jaren ’30 zei Colijn: de broekriem moet aangehaald worden. Of die benadering met alle sociale ellende van dien weer terug moet komen, is ook aan de lokale politiek.
Maar nu er kennelijk een benadering is gevonden die loont, beter nog zelfs bespaart, zou zo’n aanpak juist uitgangspunt van beleid moeten zijn. Het daadwerkelijk de client in de OGGZ centraal te stellen. Koppelen van kennisbronnen en de modderpoel gewoon leegzuigen met de middelen die voor handen zijn. Richten op duurzame oplossingen. Niet met kortzichtig, op den duur zeer kostbare, door problemen voor zich uitschuivend bestuurders gedrag. Juist door de ingezette ervaringskennis is de ‘what works’-benadering de laatste jaren aan een opmars begonnen. Successen zijn hier zo zeldzaam dat er voorzichtig mee moet worden omgesprongen.
Namens Kennisnetwerk Het Zwarte Gat
Gert de Haan, facilitator
vr 02/12 - Kennisnetwerk Het Zwarte Gat - Dalfsen - gertdehaan@planet.nl - 06 -53352605
