Lang leve ik
Het afgelopen jaar ben ik in de weer geweest met mijn dissociatieve stoornis. Dat was hel. Gelukkig kon ik het in deeltijd doen.
De meeste rottige herinneringen kwamen namelijk boven als we weg waren met ons bootje of drie weken in een huisjespark zaten in Frankrijk. Tussen de bedrijven door hadden we het nog gezellig ook. In die tijd redde ik het met 150 mg Seroquel. De mensen die ik mijn leven lang –ten onrechte– had vertrouwd, konden me immers niet bereiken.
Maar we moesten ook weer naar huis. Van de zenuwen sloeg ik helemaal door. Niet dat ik stapelgek werd, maar wel doodsbang.
Via mijn kinderen wisten mijn vader en mijn ex dat ik mijn verdrongen herinneringen boven water had en ze weten ook dat ik kan schrijven.
Verder weten ze dat ik in de meest moeilijke periodes van mijn leven altijd mijn opleidingen zonder vertragingen heb kunnen doen en ook altijd voor de kinderen heb kunnen zorgen, op die keer na dat ik hevige angsten had omdat ik haldol kreeg. Nooit in het ziekenhuis geweest voor mijn psychoses.
Ik vroeg een bevriende huisarts hoeveel Seroquel normaal was. Onder de 350 mg werkte het niet. Ik ging over op 350 mg. Inderdaad werd mijn angst minder.
Ik vroeg me af hoe ik zelf mijn angsten kon verminderen.
Ik vond een psychologe bereid mijn verhaal aan te horen. Dat gaf enorme angsten. Ik herinnerde me dat mijn ex zijn handen om mijn keel legde als ik het niet trok omdat hij vond dat ik beter geen hulp kon zoeken voor het verwerken van mijn jeugd- en huwelijkstrauma’s.
Met het aanvaarden van de hulp overwon ik mijn doodsangst. Voor het eerst van mijn leven kon ik voor mezelf opkomen.
Het is niet zo dat ik mijn vader en mijn ex vertrouw. Natuurlijk niet. Zij hebben er echt geen baat bij dat ik de vuile was buiten hang. Maar ik heb geen zin in het slachtofferschap waarin zij mij gebracht hebben, voor de rest van mijn leven voort te laten duren.
Ik was die ik was, maar ik ben die ik ben.
Ik vind het alleen wel erg dat ik antipsychotica moet slikken omdat ik bang ben dat ze me wat aan zullen doen.
En zelf een pistool halen ze neerknallen, dat gaat nu eenmaal niet.
Leve de antipsychotica. Lang leve ik, hoop ik.
Door Klaske Hiemstra
